Baby Bag

„უმადური რომ ხარ, ამაზე დიდი საშინელება არ არსებობს. ბედნიერი ადამიანი არის მადლიერი ადამიანი,“ - დეკანოზი შალვა კეკელია

„უმადური რომ ხარ, ამაზე დიდი საშინელება არ არსებობს. ბედნიერი ადამიანი არის მადლიერი ადამიანი,“ - დეკანოზი შალვა კეკელია

დეკანოზმა შალვა კეკელიამ უმადურობის შესახებ ისაუბრა და აღნიშნა, რომ ეს ყველაზე საშინელი რამ არის, რაც ადამიანს შეიძლება დაემართოს:

„უმადური რომ ხარ, ამაზე დიდი საშინელება არ არსებობს. როგორ შეიძლება ქრისტიანი იყოს უმადური? სულ რომ მშიერი იყო, არაფერი არ გქონდეს, ცოცხალი მაინც ხარ! რა პირით წუწუნებ, რა გაწუწუნებს ქრისტიანს?! ​ეს იმას კი არ ნიშნავს, რომ სიღარიბეს შეეგუო. არა, შენ უნდა იშრომო, უნდა იღვაწო. როგორ შეიძლება, საქართველოში ცხოვრობდე და მშიერი იყო?! უნდა შრომობდე, უნდა წვალობდე, მაგრამ არ უნდა წუწუნებდე!“

მამა შალვას თქმით, უმიზეზო წუწუნს ხშირად მოსდევს ნამდვილი უბედურება, რომელიც ადამიანს წუწუნის მიზეზს მისცემს:

„დღეს რომ წუწუნებ, მერე დაგანახებს ღმერთი, მართლა საწუწუნო რა არის. ღმერთმა ყველა დაიფაროს, რამდენს უთქვამს ჩემთვის, რომ მივსულვარ, შვილი რომ ჰყოლიათ გარდაცვლილი: „​რას ვამბობდი, რაზე ვწუწუნებდი, რა მაწუწუნებდა, თურმე რამხელა უბედურება მელოდა!“ მადლიერი უნდა იყო ყოველი დღის.“

„ბედნიერი ადამიანი არის მადლიერი ადამიანი. როდესაც მადლიერი ხარ, რითაც ხარ და როგორც ხარ, ბედნიერი ხარ. რამდენი ადამიანი მინახავს, ძალიან მდიდარია და მაინც წუწუნებს. რამდენ ღარიბ ადამიანს შევხვედრივარ და ბედნიერები არიან, სიხარულია ოჯახში, ყველა ბედნიერია, ყველა გახარებული, საოცარი მადლიერება აქვთ. სიმდიდრე და სიღარიბე არ განსაზღვრავს ამას, შენი შინაგანი მდგომარეობა განსაზღვრავს.​ რამდენი ადამიანი მინახავს ჯანმრთელი და მოწუწუნე,“ - აღნიშნა მამა შალვა კეკელიამ.

​წყარო

არ დაგავიწყდეთ !!!

Momsedu.ge-მ თქვენთვის, ქალებისთვის შექმნა ახალი სივრცე, სადაც ყველაზე მცოდნე დედები იყრიან თავს. ჯგუფის დასახელებაც სწორედ ასეა - „მცოდნე დედების ჯგუფი“, რომლის საშუალებით დედები ერთმანეთს საკუთარ გამოცდილებას გაუზიარებენ. (ჯგუფში გასაწევრიანებლად ნახეთ ბმული - „მცოდნე დედების ჯგუფი“)

„როგორ არ ხარ ბედნიერი, რომ დღევანდელი დღე გაგითენდა?! დილას ასე რატომ იწყებ?“ - დეკანოზი...
​​დეკანოზმა შალვა კეკელიამ ადამიანებში მომძლავრებული აგრესიისა და უხეშობის შესახებ ისაუბრა. მან აღნიშნა, რომ ადამიანი დილით უკმაყოფილო არ უნდა იღვიძებდეს:„დილით ვაკვირდები ხოლმე, მანქანის მძღოლებ...

შეიძლება დაინტერესდეთ

„ძალიან ბედნიერად ვცხოვრობდით კიევში... უნდა დავბრუნდე, რომ მათ დავეხმარო, გვერდში დავუდგე ამ ხალხს,“ - ქართველი დედა, რომელიც უკრაინიდან სამ შვილთან ერთად ჩამოვიდა

„ძალიან ბედნიერად ვცხოვრობდით კიევში... უნდა დავბრუნდე, რომ მათ დავეხმარო, გვერდში დავუდგე ამ ხალხს,“ - ქართველი დედა, რომელიც უკრაინიდან სამ შვილთან ერთად ჩამოვიდა

უკრაინიდან დაბრუნებულმა სამი შვილის დედამ თინათინ კედიამ ტელეკომპანია „იმედის“ გადაცემაში „იმედის დღე“ იმ რთული გზის შესახებ ისაუბრა, რომელიც საქართველოში ჩამოსვლამდე ოჯახთან ერთად გამოიარა:

„ვცხოვრობდით კიევში. მართლა ძალიან ბედნიერად ვცხოვრობდით. ერთ დღეს დილის ხუთ საათზე ბავშვს ვაჭმევდით პატარას და გაისმა ბომბების ხმა. თავიდან ასე არ შეგვშინებია. ვიფიქრეთ, რომ ერთი დაიბომბა, კიევზე არ წამოვა, დედაქალაქს ხომ ვერ გაბედავს, ხომ ვერ აიღებს, მოდი, დავრჩეთ. 15 წუთში ისევ ჩამოვარდა ბომბი, მერე 15 წუთში ისევ... გადავხედეთ ერთმანეთს და ვთქვით ორივემ: ომი დაიწყო.“

თინათინ კედიას თქმით, მის ოჯახს უკრაინიდან გამოსვლა გაუჭირდა, რადგან საცობები იყო და გადაადგილება ჭირდა:

„მე მინდა მოგითხროთ, რა მდგომარეობაში არიან უკრაინაში ადამიანები და მათი ემოციები გადმოგცეთ. ჩვენ მალევე წამოვედით. პირველივე დღეს მოვახერხეთ წამოსვლა. ყველამ იცის, როგორი საცობები იყო. ეს კადრები სულ ტრიალებდა. ექვსი საათი მოვუნდით კიევიდან გამოსვლას. გაჩერებებით ვიარეთ, ბავშვები მანქანაში იღლებოდნენ და ცოდვები იყვნენ. ძალიან სახიფათო იყო ეს პირველივე წუთიდან. ჩვენ ვინიცაში ვაპირებდით ჩასვლას. ორი გზა მიდის და ჩრდილოეთით მიმავალი განიერი გზა ავირჩიეთ. გზაში გავიგეთ, რომ ბელორუსიდან მოდიან და ის გზა უნდა გავიაროთ. იქვე მოვტრიალდით უკან, ისევ კიევში შემოვედით და სამხრეთ ნაწილიდან ხელახლა ჩავდექით საცობებში. საღამოს 10 საათზე ჩავედით ვინიცაში. ეს პატარა ქალაქია, სადაც საბავშვო საფეხბურთო ტურნირები იმართება. სასტუმროში 600 ბავშვი იყო მშობლების გარეშე მწვრთნელებთან ერთად. ორი გუნდი ხარკოვიდან იყო. მწვრთნელები დაძაბულები იყვნენ. მშობლები ურეკავდნენ, რომ ხარკოვში არ ჩაეყვანათ ბავშვები. 600 ბავშვი ტელევიზორში უყურებდა ამ ამბებს, ისხდნენ და ტიროდნენ.“

„ღამე ვინიცაში გავათენეთ და დარჩენას ვფიქრობდით. ეზოში გამოსულებმა დავინახეთ როგორ დავარდა თვითმფრინავი და შავი კვამლი ამოვიდა. მაშინვე გადავწყვიტეთ წამოსვლა. სამხრეთ უკრაინისკენ წავედით. იქ ორი ღამე გავჩერდით. მოლდოვის საზღვარზე გადავედით მეექვსე დღეს. მერე რუმინეთში გადავედით და იქიდან იყო ფრენა. ექვსი საათი მიყავით უკრაინა-მოლდოვის საზღვარზე საცობში. მანქანა ბევრი არ იყო. ყველა იყო მამა, რომელიც ემშვიდობებოდა ოჯახს და მერე მანქანით უკან ბრუნდებოდა. ამ დამშვიდობების ცერემონიას რომ უყურებ, ვერც დააჩქარებ. ყველა ამ ტრაგედიას ვუყურეთ. ჩემმა რამოდენიმე მეგობარმა ხარკოვში რვა დღე გაძლო. მერე თქვეს: ეს არ დამთავრდება და ჩვენი შვილების ემოცია, მათი მომავალი უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე ეს სახლი, სადაც ვცხოვრობთ. ამიტომ ნაწილი გამოვიდა ხარკოვიდან, ნაწილი ისევ იქ რჩება. მე უნდა დავბრუნდე, რომ მათ დავეხმარო. უნდა დავბრუნდე, რომ თუ რამეში ვარ საჭირო, გვერდში დავუდგე ამ ხალხს. ჩემს შვილებს მხარში ედგნენ, ასწავლიდნენ, უხსნიდნენ. ახლა ჩვენი დროა, ახლა ჩვენ უნდა დავუდგეთ გვერდში,“- აღნიშნა თინათინ კედიამ.

წყარო: ​„იმედის დღე“


წაიკითხეთ სრულად