Baby Bag

უგულებელყოფა ძალადობის ერთ-ერთი ფორმაა, ისევე როგორც ფიზიკური, ფსიქოლოგიური ან სექსუალური ძალადობა!

უგულებელყოფა ძალადობის ერთ-ერთი ფორმაა, ისევე როგორც ფიზიკური, ფსიქოლოგიური ან სექსუალური ძალადობა!

საზოგადოების გარკვეული ნაწილი არ იცნობს უგულებელყოფას, როგორც ბავშვზე ძალადობის ერთ-ერთ ფორმას - აღნიშნულის შესახებ unicef Georgia წერს. 

მოცემული გამოსახულებები გვიჩვენებს უგულებელყოფის უარყოფით გავლენას ბავშვის თავის ტვინზე.


ფოტოზე გამოსახულია ორი 3 წლის ბავშვის თავის ტვინის კომპიუტერული ტომოგრაფია. მარცხენა მხარე ასახავს ნორმალურ პირობებში აღზრდილ, ჯანმრთელ ბავშვს. მარჯვენა მხარეს კი გამოსახულია ბავშვი, რომლის პრობლემა, სენსორული დეპრივაცია (შეგრძნებების სიმწირე ან არარსებობა) უგულებელყოფილია.


როგორც ხედავთ, უგულებელყოფილი ბავშვის თავის ტვინი ჩვეულებრივზე მნიშვნელოვნად მცირეა. მას აგრეთვე აღენიშნება ტვინის ქერქის განვითარების პათოლოგიაც.

უგულებელყოფა ძალადობის ერთ-ერთი ფორმაა, ისევე როგორც ფიზიკური, ფსიქოლოგიური ან სექსუალური ძალადობა!

წყარო: ​unicef

შეიძლება დაინტერესდეთ

„მიდგომა, რომ ორი შვილი მყავს გაზრდილი და მე უკვე ყველაფერი ვიცი, არ არის ჯანმრთელი დამოკიდებულება,“- ფსიქოლოგი ნინო ამონაშვილი

„მიდგომა, რომ ორი შვილი მყავს გაზრდილი და მე უკვე ყველაფერი ვიცი, არ არის ჯანმრთელი დამოკიდებულება,“- ფსიქოლოგი ნინო ამონაშვილი

ფსიქოლოგმა ნინო ამონაშვილმა მშობლების მიერ რჩევების მიღების სირთულეზე ისაუბრა:

„ერთნაირი და იდენტური ურთიერთობა ვერანაირად ვერ გვექნება. რამდენი შვილიც გვყავს, იმდენნაირი ურთიერთობა გვაქვს. ყველა ადამიანი ინდივიდუალურია და შეუძლებელია მშობელი იდენტური იყოს ყველასთან. ზოგჯერ მშობელი ამბობს, რომ ორი შვილი მყავს გაზრდილი და მე უკვე ვიცი ყველაფერი. ბევრი ამბობს, რომელიც მშობელი თავად არ არის, რომ მე ასე გავიზარდე და ვიცი როგორ გავზარდო ჩემი შვილები. პირველი პრობლემა ის არის, რომ თაობა რომელიც მოდის, ძალიან განსხვავდება წინა თაობებისგან. ის მეთოდები, რომელიც შეიძლება გამართლებული ყოფილიყო ჩემს ბავშვობაში, დღევანდელ თაობასთან აბსოლუტურად არ მუშაობს, შესაბამისად მათთან მიდგომაც უნდა შეიცვალოს.

მიდგომა, რომ ორი შვილი მყავს გაზრდილი და მე უკვე ყველაფერი ვიცი, არ არის ჯანმრთელი დამოკიდებულება. ეს იგივეა ვთქვათ, რომ მე ორი წელია საჭმელს ვამზადებ და ყველაფრის გაკეთება ვიცი. იაპონიაში რომ წავიდე, მე არ ვიცი იაპონური საჭმელი, ესპანეთში რომ წავიდე, იქაური არ ვიცი, გურიაში რომ ჩავიდე, შეიძლება იქაური არ ვიცოდე. რაღაცის ცოდნის ამოწურვა არის მწირი ხედვა. ამოუწურავია ცოდნა. ჩვენ შეგვიძლია გავიზარდოთ, ვისწავლოთ სიკვდილამდე.

ადამიანებს გვჩვევია, რომ შეიძლება ვამტკიცოთ, რომ ვიცით ისეთი რაღაცები, რაც არ ვიცით. საკუთარ თავზე ვინც მუშაობს, ყველამ ძალიან კარგად იცის, რომ არაფერი არ იცის,“- მოცემულ საკითხზე ნინო ამონაშვილმა რადიო „ფორტუნას“ ეთერში ისაუბრა.

წყარო: ​რადიო „ფორტუნა“

წაიკითხეთ სრულად