Baby Bag

„კოვიდ-19-ით ინფიცირების დროს ყელის ტკივილი ლოკალიზდება ხორხ-ხახაში, პაციენტს აქვს წვის, ფხაჭნის და სიმშრალის შეგრძნება,“ - ოტორინოლარინგოლოგი ქეთევან გოცაძე

„კოვიდ-19-ით ინფიცირების დროს  ყელის ტკივილი ლოკალიზდება ხორხ-ხახაში, პაციენტს აქვს წვის, ფხაჭნის და სიმშრალის შეგრძნება,“ - ოტორინოლარინგოლოგი ქეთევან გოცაძე

​​ოტორინოლარინგოლოგი ქეთევან გოცაძე კოვიდ 19-ისთვის დამახასიათებელი ყელის ტკივილის თავისებურებებზე საუბრობს და გვასწავლის, როგორ გავარჩიოთ ის ტონზილიტისგან:

„იმის მიხედვით, თუ რა ნაწილიდან შეიჭრა კოვიდი ორგანიზმში, სწორედ იმ ორგანოდან იწყება სიმპტომების გამოკვეთა. კოვიდი არის ვირუსი და ორგანიზმში შეჭრისთვის მას სჭირდება თავისი ბაზა, თავისი გასაღები. სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ, ჩვენს ორგანიზმში აღმოჩნდა ასეთი ფერმენტი, რომელიც სასუნთქ გზებში იმყოფება, როგორც ცხვირში, ასევე პირ-ხახაში, ​ფილტვებსა და კუჭ-ნაწლავის ტრაქტში. თუ ვირუსის შეჭრა მოხდა ხახიდან, პაციენტს გამოხატული აქვს ყელის ტკივილი. კარგად რომ გავარჩიოთ, ამ დროს პაციენტს აქვს წვის, ფხაჭნის და სიმშრალის შეგრძნება. ადრე ასეც აღწერდნენ პაციენტები, მინა რომ დაგიფხვნია და ჩაგიყლაპავს, აი, ასეთი მჭრელი ტკივილიაო.“

ქეთევან გოცაძის თქმით, კოვიდინფიცირებულებში ყელის ტკივილი მეორე დღიდან უფრო ძლიერდება:

„თუ ეს არის ​კოვიდი, პირველ დღეს არის ასეთი შეგრძნება. მეორე დღეს ტემპერატურა თუ იმატებს, შესაძლოა, ტკივილმაც მოიმატოს. როგორ უნდა გავარჩიოთ კოვიდის ყელის ტკივილი სხვა სახის ყელის ტკივილისგან? მწვავე ტონზილიტის დროს ტკივილი უფრო ძლიერია და ნუშურებში არის ლოკალიზებული, უფრო ზემოთ. კოვიდის ყელის ტკივილი ლოკალიზდება ხორხ-ხახაში. პაციენტი სწორედ ამ ადგილას იდებს ხელს და გეუბნება, რომ აქვს ტკივილი. კოვიდს არ ახასაითებს ჩირქოვანი ნადები. ყლაპვა არ არის ისეთი მტკივნეული. კოვიდ-19-ის დროს ხმა შეცვლილი არ არის.“

ქეთევან გოცაძე უარყოფს მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ სურდო კოვიდის დამახასიათებელი ნიშანი არ არის:

„ერთი პერიოდი ფიქრობდნენ, რომ თუ გაქვს სურდო, ე.ი. არ გაქვს კოვიდი, მაგრამ ასე არ აღმოჩნდა. ​კოვიდით ინფიცირებული​ პაციენტი ხშირად სურდოს, ცხვირის გაჭედვის გარეშე კარგავს ყნოსვის შეგრძნებას. ამ შემთხვევაში ვირუსის შეჭრა ხდება ცხვირის გზით. ადრე თვლიდნენ, რომ კოვიდი აზიანებს ყნოსვის ნერვს. აღმოჩნდა, რომ ეს არასწორია. ის აქვეითებს ნერვის ფუნქციას, აზიანებს სტრუქტურას და მეტაბოლურ პროცესებს ცვლის. ნერვი შენახულია, რის გამოც გამოჯანმრთელების შემდეგ ყნოსვის აღდგენა თითქმის 100 %-ში ხდება.“

„ყნოსვის დაკარგვაზე არანაირი რეკომენდაცია არ არსებობს. იმის გასაგებად დაგვიბრუნდა თუ არა ყნოსვა, მკვეთრი სუნები უნდა მოვსინჯოთ, ვარდის, მიხაკის, ციტრუსის, მინდვრის ყვავილი. ზოგს ყნოსვის დაკარგვა ერთ თვემდე უგრძელდება, შესაძლოა ეს ექვს თვემდეც გაგრძელდეს, მაგრამ საბედნიეროდ ბრუნდება. კოვიდი ცხვირში თუა გამოხატული, შეიძლება ვლინდებოდეს რინიტის მოვლენებით. გაქვთ სურდო, შეშუპება. ამ შემთხვევაში შეიძლება ყურისმიერი მოვლენებიც განვითარდეს. პაციენტები ხშირად აღნიშნავენ, რომ მათ აწუხებთ ყურის დაგუბება, ყოველგვარი რინიტის მოვლენების გარეშე. ისინი კარგავენ წონასწორობას და უჩივიან შუილს ყურებში. ეს, შესაძლოა, უფრო სისხლძარღვოვანი მოვლენები იყოს. თუ ცხვირის გაჭედვასთანაა დაკავშირებული, მაშინ შეიძლება განვითარდეს​ შუა ყურის ანთებაც. კოვიდის დროს პაციენტი სტრესშია. მის ორგანიზმში გამომუშავდება კორტიზოლი, რომელიც იწვევს სისხლძარღვების შევიწროვებას. სწორედ ამიტომ, ემოციაც უნდა ვმართოთ, - აცხადებს ქეთევან გოცაძე.

წყარო: ​დილა ფორმულაზე

არ დაგავიწყდეთ !!!

დაემატეთ ჯგუფში საბავშვო რეცეპტები

,,ძალიან გვეშინია რამდენიმე თვეში შექმნილი ვაქცინის არა ეფექტურობის, არამედ მისი უსაფრთხოე...
,,ძალიან გვეშინია რამდენიმე თვეში შექმნილი ვაქცინის არა ეფექტურობის, არამედ მისი უსაფრთხოების'' - აღნიშნულის შესახებ იმუნოლოგმა ბიძინა კულუმბეგოვმა კორონავირუსის საწიმააღმდეგო ვაქცინის შესახებ სა...

შეიძლება დაინტერესდეთ

„აშკარაა, რომ პანდემია უკან იხევს“ - ინფექციონისტი მაია ბუწაშვილი

„აშკარაა, რომ პანდემია უკან იხევს“ - ინფექციონისტი მაია ბუწაშვილი

ინფექციონისტი მაია ბუწაშვილი საქართველოსა და მსოფლიოში არსებული ეპიდსიტუაციის შესახებ სოციალურ ქსელში საკუთარ მოსაზრებას წერს. გთავაზობთ მის პოსტს:

1. სკოლების გახსნიდან პრინციპში საკმარისი დრო გავიდა იმის შესაფასებლად, რომ საბედნიეროდ, ეპიდკატასტროფა არ დატრიალებულა და შემთხვევების აღმავლობა არ მიგვიღია. გვაქვს ცალკეულ სკოლებში ეპიდაფეთქებები, რაც მოსალოდნელი იყო და ეფექტური რეაგირების შემთხვევაში მათი ლოკალიზაცია შესაძლებელია.

2. საქართველოში კოვიდი ადამიანთა მნიშვნელოვანმა ნაწილმა გადაიტანა. ძალიან ძნელია შეფასება, ზუსტად რამდენმა პროცენტმა, მაგრამ უხეში ვარაუდით მინიმუმ სამჯერ მეტმა, ვიდრე რეგისტრირებულია (ზოგიერთ რეგიონში, მაგალითად, აჭარაში, ალბათ კიდევ უფრო მეტმა). ვფიქრობ, ჩვენი ქვეყნის მოსახლეობის მინიმუმ 20-25%-მა კოვიდი გადაიტანა (ეს ჩემი სუბიექტური შეფასებაა და რაიმე სამეცნიერო მტკიცებულებებს არ ეყრდნობა).​

ოფიციალურ ციფრებზე ბევრად მეტი შემთხვევების არსებობის მიზეზები შეიძლება იყოს:

ა) უსიმპტომოდ მიმდინარე შემთხვევები, როცა ადამიანებისთვის სრულიად შეუმჩნეველი რჩება, რომ კოვიდი გადაიტანეს, შესაბამისად, ასეთ ადამიანებს გამოკვლევაც არ ჩაუტარებიათ და სტატისტიკურ მონაცემებშიც არ მოხვედრილან;

ბ) სიმპტომური, მაგრამ არადიაგნოსტირებული შემთხვევები, ანუ ვისაც ჰქონდა სიმპტომები, მაგრამ არ ჩაიტარა ტესტირება (მაგალითად იმიტომ, რომ ოჯახის წევრს ჰქონდა დადასტურებული კოვიდი და დანარჩენებმა, ვისაც სიმპტომები დაეწყო, ჩათვალეს, რომ მათაც იგივე დიაგნოზი ექნებოდათ და ტესტი აღარ გაიკეთეს. ამას ხშირად ექიმებიც ვურჩევდით ხოლმე), 
​გ) მნიშვნელოვან ნაწილში აშკარად იყო კლინიკური კოვიდი, მაგრამ არ დასტურდებოდა PCR და ანტიგენის ტესტით, ანუ ანალიზის შედეგი უარყოფითი იყო. ეს ადამიანებიც სტატისტიკის მიღმა აღმოჩნდნენ.

3. ჯერ ისევ არ ვიცით, რამდენ ხანს გრძელდება იმუნიტეტი კოვიდის გადატანის ან ვაქცინაციის შემდეგ. პანდემიის დაწყებიდან უკვე ერთი წელი გავიდა და აშკარაა, რომ კორონავირუსით რეინფექციის შემთხვევები ძალიან იშვიათია და მასიურ ხასიათს არ ატარებს, თორემ ეს უკვე მკაფიოდ შესამჩნევი იქნებოდა. სავარაუდოდ, SARS-COV-2 იმეორებს თავისი წინამორბედი კორონავირუსების თვისებას, რომელთა გადატანის შემდეგ იმუნიტეტი 1-3 წელი ნარჩუნდება.

4. კვლევებით დასტურდება, რომ ვაქცინა სიმპტომური დაავადების რისკს მნიშვნელოვნად ამცირებს (ჩვენ ჯერ არც გვაქვს ვაქცინა), ანუ ვაქცინაციის შედეგად ნაკლები ადამიანი გახდება მძიმედ ავად. თუმცა ჯერ სამეცნიერო მტკიცებულებები ვაქცინის მიერ ინფექციის გავრცელების შეჩერების პოტენციალის შესახებ მწირია. ამიტომ ვაქცინაციაზე, როგორც ვირუსის ცირკულაციის საწინააღმდეგო საშუალებაზე, მთლიანად დაყრდნობა ჯერ ნაადრევია. გარდა ამისა, ვაქცინაციის ტემპები ვერაფრით ვერ იქნება ისეთი, რომ პანდემიის დასრულების იმედებს მთლიანად ამაზე ვამყარებდეთ. ამიტომ პრევენცია ადამიანთა ერთმანეთისგან დისტანცირების საშუალებით მაინც წამყვანია.
​რაც შეეხება საქართველოში ვაქცინაციის პროცესს, უფრო გამჭვირვალე რომ იყოს, ამდენ კითხვის ნიშნებს არ გააჩენდა. თუ მართლა ყველაფერი გაკეთდა და მაინც ვერ მიიღო ქვეყანამ ვაქცინა, ანუ მართლა ობიექტური მიზეზებია და არა სუბიექტური, მაშინ უნდა გამოქვეყნდეს კომუნიკაციის ყველა საფეხური ვადების ჩათვლით და ასევე ხელშეკრულება, თუ ასეთი არსებობს, რომ ასეთი ნიჰილიზმი და უიმედობის განცდა არ ქონდეთ ჩვენს მოქალაქეებს.
​5. ზოგადად, საქართველოში პანდემიის მართვასთან დაკავშირებით, მუდმივად რჩება განცდა, რომ ხშირად გაუგებარია რეგულაციების ნაწილის მიზანი და შინაარსი და ეს ადამიანებში ზოგჯერ სკეპტიციზმს და პროტესტს იწვევს.
​მაგალითად, ყბადაღებული თემა ტაქსებში ორ მგზავრზე მეტის არდაშვების და ავტომობილებში წინა სავარძელზე მგზავრის აკრძალვის შესახებ თუნდაც იმიტომ იყო ასეთი დისკუსიის საგანი, რომ ამის პარალელურად ქალაქში მოძრაობდნენ გადაჭედილი „მარშრუტკები“, სადაც ხალხი ერთმანეთს ბეჭებზე ეჯდა და ამ დახშულ სივრცეში მგზავრების დასაშვებზე ბევრად მეტი იყო ხოლმე (ახლაც ასეა). ამ ფონზე, რა თქმა უნდა, სასაცილოდ გამოიყურებოდა ავტომობილებსა და ტაქსებში მგზავრების რაოდენობის შემზრუდავი რეგულაცია. ბევრი სხვა მაგალითიც შეიძლება მოვიყვანოთ, მაგრამ ეს შორს წაგვიყვანს.
​6. ზოგიერთი რეგულაცია შეიძლება ერთი შეხედვით აბსურდულად გამოიყურებოდეს, მაგრამ მართლაც მნიშვნელოვან მიზანს ემსახურებოდეს (თუმცა ჭეშმარიტად აბსურდული რეგულაციებიც გვაქვს). ამიტომ, ადამიანები დეტალური ახსნა-განმარტების ღირსები არიან და თუ დავარწმუნებთ, რომ ეს მართლაც მათი ჯანმრთელობისთვის არის, უმრავლესობა ამას გაიგებს. ამ პანდემიას ჩვენს ქვეყანაში მოსახლეობასთან ეფექტური კომუნიკაციის დეფიციტი აშკარად ეტყობა.
​​
​7. ასევე პროტესტს და უსამართლობის განცდას იწვევს რეგულაციების დაცვის არათანაბარი მოთხოვნა საზოგადოების სხვადასხვა ჯგუფის მიმართ, ანუ ხშირად რაც ერთისთვის აკრძალულია, მეორისთვის დასაშვებია.
​8. შარშან ამ დროს ვერც კი წარმოვიდგენდით, რომ ერთი წლის თავზე ჯერ ისევ არ გვექნებოდა ეფექტური ანტივირუსული მედიკამენტი. ამიტომ, ისევ და ისევ, ინდივიდუალური სიფრთხილის ზომები გადამწყვეტია ჩვენი სიცოცხლის და ჯანმრთელობის შესანარჩუნებლად.
​9. თავდაპირველად გვეგონა, რომ კორონავირუსი ნაკლებად ხასიათდებოდა მუტაციებით, თუმცა აშკარა გახდა, რომ ეს ვარაუდი არასწორი აღმოჩნდა და სადღეისოდ ერთი შეხედვით ცოტათი უკანდახეული ვირუსის მხრიდან ყველაზე მაღალი რისკი სწორედ მისი მუტაციური შტამებისგან არის მოსალოდნელი.
​10. ზოგადად, კორონავირუსთან დაკავშირებით ბევრი ინფორმაცია ელვის სისწრაფით იცვლება და რასაც რამდენიმე თვის წინ ვამბობდით, ხშირად აღარ არის ხოლმე მართალი. ეს ცვალებადი მესიჯები ადამიანებს აღიზიანებს, თუმცა გასაგები უნდა იყოს, რომ ამ ვირუსის შესახებ ყველანი ერთად ვსწავლობთ და ცნობები მუდმივად განახლებადია.
​11. დღემდე პანდემიას შეეწირა მსოფლიოს ყოველ მილიონ მოსახლეზე 331 ადამიანი. საშუალოდ, სიკვდილობა რეგისტრირებული შემთხვევების 2.2%-ს შეადგენს, ანუ პანდემიის დასაწყისთან შედარებით მკვეთრად შემცირდა. ეს, სხვა მიზეზებთან ერთად, იმანაც განაპირობა, რომ ექიმებმა კოვიდის მართვაში ბევრი გამოცდილება შეიძინეს და ბევრი შეხედულება მართვის პრინციპების შესახებ რადიკალურად შეიცვალა.
​12. ასეა თუ ისე, ოპტიმიზმის საფუძველი აშკარად გვაქვს და მართალია, იმაზე უფრო ნელა, ვიდრე ყველას გვინდა, მაგრამ ბევრი ფაქტორის გათვალისწინებით, აშკარაა, რომ პანდემია უკან იხევს,“ - წერს მაია ბუწაშვილი.

წაიკითხეთ სრულად